|
Rozdział IX - Środki ochrony
indywidualnej oraz odzież i obuwie robocze
Dział
X kodeksu pracy - bezpieczeństwo i higiena pracy
Art. 237(6).
§ 1. Pracodawca jest obowiązany dostarczyć pracownikowi
nieodpłatnie środki ochrony indywidualnej
zabezpieczające przed działaniem niebezpiecznych i
szkodliwych dla zdrowia czynników występujących w
środowisku pracy oraz informować go o sposobach
posługiwania się tymi środkami.
§ 2. (skreślony).
§ 3. Pracodawca jest obowiązany dostarczać pracownikowi
środki ochrony indywidualnej, które spełniają wymagania
dotyczące oceny zgodności określone w odrębnych
przepisach.
Art. 237(7).
§ 1. Pracodawca jest obowiązany dostarczyć pracownikowi
nieodpłatnie odzież i obuwie robocze, spełniające
wymagania określone w Polskich Normach:
1)jeżeli odzież własna pracownika może ulec zniszczeniu
lub znacznemu zabrudzeniu,
2)ze względu na wymagania technologiczne, sanitarne lub
bezpieczeństwa i higieny pracy.
§ 2. Pracodawca w porozumieniu z zakładową organizacją
związkową może ustalić stanowiska, na których dopuszcza
się używanie przez pracowników, za ich zgodą, własnej
odzieży i obuwia roboczego, spełniających wymagania
bezpieczeństwa i higieny pracy. Jeżeli u danego
pracodawcy nie działa zakładowa organizacja związkowa,
pracodawca dokonuje takich ustaleń w porozumieniu z
pracownikami wybranymi w tym celu przez załogę, w trybie
przyjętym w zakładzie pracy.
§ 3. Przepis § 2 nie dotyczy stanowisk, na których są
wykonywane prace związane z bezpośrednią obsługą maszyn
i innych urządzeń technicznych albo prace powodujące
intensywne brudzenie lub skażenie odzieży i obuwia
roboczego środkami chemicznymi lub promieniotwórczymi
albo materiałami biologicznie zakaźnymi.
§ 4. Pracownikowi używającemu własnej odzieży i obuwia
roboczego, zgodnie z § 2, pracodawca wypłaca ekwiwalent
pieniężny w wysokości uwzględniającej ich aktualne ceny.
Art. 237(8).
§ 1. Rodzaje środków ochrony indywidualnej oraz odzieży
i obuwia roboczego, których stosowanie na określonych
stanowiskach jest niezbędne w związku z art. 2376 § 1 i
art. 2377 § 1, oraz przewidywane okresy użytkowania
odzieży i obuwia roboczego pracodawca ustala w
porozumieniu z zakładową organizacją związkową. Jeżeli u
danego pracodawcy nie działa zakładowa organizacja
związkowa, pracodawca dokonuje takich ustaleń w
porozumieniu z pracownikami wybranymi w tym celu przez
załogę, w trybie przyjętym w zakładzie pracy.
§ 2. Środki ochrony indywidualnej oraz odzież i obuwie
robocze, o których mowa w art. 2376 § 1 i art. 2377 § 1,
stanowią własność pracodawcy.
Art. 237(9).
§ 1. Pracodawca nie może dopuścić pracownika do pracy
bez środków ochrony indywidualnej oraz odzieży i obuwia
roboczego, przewidzianych do stosowania na danym
stanowisku pracy.
§ 2. Pracodawca jest obowiązany zapewnić, aby stosowane
środki ochrony indywidualnej oraz odzież i obuwie
robocze posiadały właściwości ochronne i użytkowe, oraz
zapewnić odpowiednio ich pranie, konserwację, naprawę,
odpylanie i odkażanie.
§ 3. Jeżeli pracodawca nie może zapewnić prania odzieży
roboczej, czynności te mogą być wykonywane przez
pracownika, za jego zgodą, pod warunkiem wypłacania
przez pracodawcę ekwiwalentu pieniężnego w wysokości
kosztów poniesionych przez pracownika.
Art. 237(10).
§ 1. Pracodawca jest obowiązany zapewnić, aby środki
ochrony indywidualnej oraz odzież i obuwie robocze,
które w wyniku stosowania w procesie pracy uległy
skażeniu środkami chemicznymi lub promieniotwórczymi
albo materiałami biologicznie zakaźnymi, były
przechowywane wyłącznie w miejscu przez niego
wyznaczonym.
§ 2. Powierzanie pracownikowi prania, konserwacji,
odpylania i odkażania przedmiotów, o których mowa w § 1,
jest niedopuszczalne.
Następny rozdział:
Rozdział X -
Służba bezpieczeństwa i higieny pracy
|
panel reklamowy 
